bir eylüldü
sarı yapraklarına adını yazdığım
bir eylüldü
o yapraklardan adını kazıdığım
yamalı bir geçmişten
isimsiz kimliksiz bir güzdü kalan
soğuyan havalarla terkedilen
kumsalda ki
üşüyen bir çakıl taşının
yalnızlığıydı,
her dalgada biraz daha yok olan
yakamozlara
damla damla damlar
cam kesikleri anılar
bıraktığın yaraya
denizin tuzunu sürdüm
bu defa
kanamadılar
Gittiniz
yıkıldı dilimin köprüsü,
konusamadım
elimi tuttugunuz gecede kaldı aklım
sesinizden dökülen nagmeler,
gözlerimden aktı
siir mi onarmıstı kırılan yüreklerimizi,
yoksa aska tutkulu iki günahkâr mıydık?
gittiniz,
içinden çıkamadıgım bir sessizlik düstü payıma
(martılar gelmezdi ki sizin ordan
martılar sizindi ey evlerinin önü deniz
bizde ölen kartallardan, dağlardan size haber veririz
bir bakımlık deniz, bir avuç imbat göndermediniz!)
I
seni bir çığlık gibi sevdim
uzanıp sesimin avlularına sen de her sabah
sabah… sevince bir sevgiyle gideriz
sonra durur vitrinlerden çiçekleri seyrederiz
puştluklar bizi seyreder,
biz çiçekleri…
Bu sonu önce ben yazdım
Kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
ayrılık sevgiyi hissettiğim ilk anda korkum oldu
seni bulup bulup yitirdim düşlerimde
sonra yeniden buldum yeniden yitirdim
bende kalacağın bir yarın kurgulayamadım
sevgiyi ve korkuyu birlikte yaşadım
bu yüzden bir daha göremeyecekmişim gibi uzun ve derindi bakışlarım
her yeni buluşma ilki kadar heyecanlıydı ve sensizlik hep seninleydi…
bu sonu önce ben yazdım
kimselerin başını bile bilmediği o günlerde
bilseydin ayrılığa yazgılanmış bir sevgiye açar mıydın yüreğini
takvimden günleri birer ikişer çalmama
aylara yıllara yerleşmeme izin verir miydin
görüyor musun farkında olmadan ne çok şey paylaşmışız seninle
Yüreğimi ikiye katladım
Tam ortasından böldüm sonra
Bir avucumda sen
Bir avucumda ben varım artık..
O kadar ağırız ki ellerim takatini yitiriyor
Seni düşürmekten korkuyorum
Ayrıyken mi ağırlaştık bu kadar ?
Yoksa bir aradayken her şey daha mı kolaydı ?
soluk soluğa kovaladığım bir gecenin ayazından yürüyorum yalnızlığa…
dilimde hafiften bir kaç şiir tüttürüyorum….
yollarım yordamsız…
ben ise; dilinde şair küfrü saklayan bir gecenin siyahında üşüyorum…
dilimde küfürbaz bir şair sitemi….
dilimde tamamlanmamış mısraların sessizliği….
sigaram kendini unutuyor…
yüreğimse sana fırlatıyor kendini……
yüreğine teğet geçer sancılarım bilirim….
git!-lerine çarpar saçlarım…
çözülmez düğümleri…
Eyvah-lar basar cümlelerimi…
ben susarım!…
sevdama ördüğün duvarlarda buluveririm birden kendimi…
devamı için tıklayın
Bana hep yağmur armağan edildi
Koynumu ısıran hayal makasları bir de
Anılar sokağından dışarı çıkamadım hiç
Uzun mektuplar yazdım, kimseler okumadı
Yine de bağışlardım çocukluğumun kalbini kıranları
Kendimle söyleştim kimi zaman
Kimi zaman başkalarının düşleriyle yıkandım
Bahçeyi sevdim en çok
Bana gülümseyen ağaçları
Mavi bir keman sesiydi yutkunduğum
Eksikti şiirlerim, resimlerim, sevinçlerim
Kağıtlar, kelimeler ve renkler oyuncaklarımdı
Denize bakmayı severdim de içine giremezdim
Boğulmaktan korkardım, güz yaşındaydım
Kendi içimde kaybolmuş gibiydim
Kime şikayet etseydim korkularımı bilemezdim
devamı için
Ben o gün yandım işte!
Sabaha doğru üçte..
Çok zaman oldu, siz gittiniz..
Ben kaldım..
Hala o yüreğimin vurgun yediği terkedilişte
Hayatın nihavent makamında
İncesaz kıvamında söylenirken şarkılar
Sanki borçlanmış gibi
Hesabı gözyaşıyla ödedik durduk
Güneş, hep şu dağın ardında saklıydı
İnadına akşam vakti sevdik maviyi
Bulutu özlemek serbest
Uzanıp yıldız koparmak yasaklıydı…
Sürgün izler bıraktım yollara
Hiç kimse bulamadı gölgemi
Özlemek zamanında yorgun gövdemi
Usulca sararken tenin
Kokumuz sinerdi yastığa hani
Dalıp gittikçe gözlerin…
Saat başları hep yüreğimizden vurdu
